A

A+

examedin fast pro

Słowniczek

Zbiór najważniejszych pojęć dla każdego diabetyka.

J

Jednostka insulinowa – termin stosowany dla określenia jednostki wagowej dawek preparatów insuliny stosowanej w leczeniu cukrzycy. W powszechnym użyciu jest jednostka insulinowa, gdzie 1 j. to 1/100 ml danego preparatu insuliny. W penach do dozowania insuliny zwykle znajdują się wkłady o pojemności 300 j. insulinowych (3 ml), można nimi podawać insulinę z dokładnością do jednej jednostki. W pompach insulinowych możliwe jest natomiast dozowanie dawek mniejszych od jednostki insulinowej. 1 jednostka międzynarodowa (j. m.) insuliny zatwierdzona w 1959 r. przez WHO zawiera 0,04167 jednostki insulinowej. 

Aby dobrać prawidłową dawkę insuliny do posiłku, należy uwzględnić kilka kwestii, z których najważniejsze to: 

  • liczba wymienników węglowodanowych oraz opcjonalnie wymienników białkowo-tłuszczowych w posiłku, 
  • indywidualny dla każdego pacjenta wskaźnik insulina-wymiennik,
  • oraz aktualny poziom cukru we krwi.

Każde 100 kcal pochodzące z białka lub tłuszczu to 1 wymiennik białkowo-tłuszczowy. Białka i tłuszcze, podobnie jak węglowodany, podnoszą poziom cukru we krwi, choć proces ten jest zdecydowanie bardziej rozciągnięty w czasie.

Ilość insuliny, jaką należy podać choremu na cukrzycę, aby uzyskać prawidłowe stężenia glukozy we krwi, zależy od wielu czynników: masy ciała, wysiłku fizycznego, diety i wrażliwości tkanek na insulinę charakterystycznych dla danej osoby. W ustaleniu dawki insuliny pomoże na początku lekarz, reguły, a potem też własne doświadczenie. Lekarz pomaga ustalić ilość insuliny, jaka przypada na 1 WW (10 g węglowodanów) na każdy posiłek. Znając ilość węglowodanów zawartych w danym posiłku, ilość insuliny, jaka przypada na 1 WW, można ustalić dawkę insuliny, jaką należy wstrzyknąć przed posiłkiem. Zwykle w porannej dawce podaje się jej najwięcej w przeliczeniu na 1 WW (2–2,5 j.), a po południu i wieczorem mniej (1 j./1 WW). 

W celu wyliczenia ilości jednostek insuliny na 10 g węglowodanów można posłużyć się wzorem: 500 podzielić przez ilość jednostek insuliny na dobę równa się ilość węglowodanów w g, jaką pokrywa 1 j. insuliny. 

Przykładowo, dobowe zapotrzebowanie na insulinę wynosi 50 jednostek, czyli 500 : 50 = 10, tzn. wstrzyknięcie 1 j. insuliny kompensuje spożycie 10 g węglowodanów, czyli 1 WW. 

Dieta 1800 kcal zawiera 18 WW. Na śniadanie na przykład spożywamy 6 WW, a ilość insuliny na 1 WW na śniadanie to 2 j. Jeżeli więc wartość glikemii jest prawidłowa, należy podać 12 j. insuliny. Jeżeli jest za duża, należy podać dodatkowo tzw. dawkę korekcyjną. Do ustalenia dawki korekcyjnej służy kolejny wzór. Mówi on, o ile u danej osoby 1 j. insuliny zmniejsza stężenie glukozy we krwi, czyli określa tzw. insulinowrażliwość. 

1500 : ilość insuliny podawanej na dobę, np.: 1500 : 50 = 30.

To znaczy 1 jednostka insuliny zmniejsza u danej osoby stężenie glukozy o 30 mg/dl. Jeżeli wyjściowe stężenie glukozy to np. 160 mg/dl, należy podać 2 jednostki korekty, przy założeniu, że docelowe stężenie glukozy to 100 mg/dl. Należy pamiętać, że jeżeli wypada pora posiłku, a stężenie glukozy jest za małe, czyli występuje hipoglikemia, najpierw należy zacząć spożywać posiłek, w trakcie posiłku trzeba podać przewidzianą ilość insuliny.

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce.

Zrozumiałem