A

A+

examedin fast pro

Słowniczek

Zbiór najważniejszych pojęć dla każdego diabetyka.

U

United Kingdom Prospective Diabetes Study

Do badania United Kingdom Prospective Diabetes Study (UKPDS) włączono 5102 pacjentów ze świeżo rozpoznaną cukrzycą typu 2, w 23 ośrodkach w Wielkiej Brytanii, w latach 1977–1991. Okres badania wynosił średnio 10 lat. Celem badania była odpowiedź na dwa pytania. Pierwsze: czy intensywne farmakologiczne obniżanie glikemii przynosi wymierne korzyści kliniczne (czyli redukcję występowania powikłań z grupy mikro- i makroangiopatii)? Drugie: czy stosowanie różnych leków z grupy pochodnych sulfonylomocznika, biguanidów (metformina) lub insuliny, przynosi korzyści kliniczne przypisane do rodzaju leku, czy też wpływa niekorzystnie? Dodatkowo rozdzielono pacjentów z nadciśnieniem do dwóch grup: na intensywną lub mniej intensywną formę leczenia nadciśnienia. Oceniano korzyści wynikające z obniżenia ciśnienia tętniczego oraz chciano stwierdzić występowanie szczególnych korzyści terapeutycznych, wynikających ze stosowania leku z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (kaptopryl) lub z grupy leków b-adrenolitycznych (atenolol).

Wnioski z Badania UKPDS

Na podstawie wyników UKPDS stwierdzono, że obniżanie glikemii u chorych na cukrzycę typu 2 za pomocą intensywnej terapii, podczas której mediana HbA1c wynosiła 7% w porównaniu z leczeniem konwencjonalnym (mediana HbA1c 7,9%), korzystnie wpływa na retinopatię, nefropatię oraz prawdopodobnie na neuropatię. Całkowity wskaźnik częstości powikłań z grupy mikroangiopatii obniżył się o 25%.

  Wyniki UKPDS to dowód, że hiperglikemia wywołuje albo w istotny sposób przyczynia się do wystąpienia powikłań. Epidemiologiczna analiza danych z badania UKPDS wykazała istnienie ciągłego związku między ryzykiem mikroangiopatii a glikemią — obniżenie stężenia HbA1c o 1 punkt procentowy (np. z 9% do 8%) powodowało zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań o 35%.

Wyniki badania są potwierdzeniem możliwości istotnego zmniejszenia ryzyka powikłań, nawet w warunkach hiperglikemii, przy stężeniach HbA1c <8%. Nie stwierdzono istnienia wartości progowej glikemii powyżej jej prawidłowych wartości (tj. HbA1c >6,2%) dla żadnej z klinicznych postaci mikroangiopatii. Wyniki badania potwierdziły wcześniejsze wnioski, że obniżanie glikemii jest korzystne (badania DCCT i badania japońskie). Nie zaobserwowano istotnego wpływu obniżenia glikemii na powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Na każdy punkt procentowy obniżenia stężenia HbA1c (np. z 9% do 8%) obserwowano 25-procentową redukcję zgonów związanych z cukrzycą. Najwyższa roczna średnia występowania poważnych incydentów hipoglikemii w badaniu wynosiła 2,3% pacjentów w ciągu roku w grupie chorych leczonych insuliną.

W badaniu zaobserwowano, że obniżenie ciśnienia tętniczego krwi (do wartości średniej wynoszącej <144/82 mmHg) ma istotne znaczenie w zmniejszaniu występowania udarów mózgu, zgonów związanych z cukrzycą, przypadków niewydolności krążenia, powikłań z grupy mikroangiopatii oraz utraty wzroku. Analiza epidemiologiczna wykazała istnienie zależności typu ciągłego między ryzykiem wystąpienia wymienionych powyżej powikłań a wartością ciśnienia skurczowego krwi. Nie stwierdzono istnienia wartości progowej dla tych powikłań powyżej wartości ciśnienia skurczowego, wynoszącej 130 mmHg.

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce.

Zrozumiałem